Mijn grootste verdriet

Het is een tijdje stil geweest op Makemehappy.nl, omdat ik ‘achter de schermen’ een enorme worsteling heb gehad met mezelf. Af en toe heb ik me afgezonderd van de buitenwereld om helemaal in mezelf te keren en er uiteindelijk achter te komen waarom ik zo hard aan het worstelen was. Een paar blogposts geleden heb ik laten weten dat ik fibromyalgie heb en dat meerdere mensen in mijn familie het hebben. Waar ik het nog niet over gehad heb, is dat fibromyalgie meestal mensen voor zich wint die iets traumatisch hebben meegemaakt. Ik wist ook niet of ik dit wel wilde delen, omdat het persoonlijk en nogal een taboe is. Fibromyalgie heeft mij gevangen, omdat ik ook trauma’s heb. En ik wil de belangrijkste met je delen.

Inmiddels 15 jaar geleden ben ik voor het eerst zwanger geweest. Die zwangerschap is vroegtijdig beëindigd, vanwege het feit dat ik te jong was om een kindje op te voeden. Ik mis mijn kind nog elke dag, misschien wel ‘meer’, omdat het er niet mag zijn en omdat het er niet ‘kan’ zijn, al zal ik het altijd bij me dragen. Iets langer dan 1 jaar later raakte ik weer zwanger, nog steeds was ik jong, maar ik vond en vind nog steeds dat ik op die leeftijd het kindje had kunnen laten komen. Ik was vastbesloten, ik wilde en zou dit kindje houden. Ik wilde niet nog een keer het immens grote verdriet ervaren een kindje te moeten verliezen. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was, ben ik weggelopen van huis en ik ben een week weggebleven. Na een week ben ik uiteindelijk weer naar huis gegaan en niet lang daarna helaas is ook dit kindje ‘levenloos geboren’ in een abortuskliniek. Kapot van verdriet was ik; de dagen, weken, maanden en jaren gingen voorbij. Er is geen dag geweest dat ik niet aan mijn kinderen heb gedacht. Vooral met Amina, mijn jongste, heb ik het erg moeilijk, omdat ik haar zo graag wilde houden. Het is zo’n verschrikkelijk nare ervaring. Ik was zwanger en dus moeder, ging naar een kliniek en na een paar uur ging ik zonder kind weer naar huis. Een zwangerschap zorgt ervoor dat je lichaam zich voorbereid op het baren van een kindje, als het kindje er ineens niet meer is, heb je nog steeds last van zwangerschapshormonen en moet het ontwennen. Dat is heel naar en er is niemand die je vertelt wat je verder moet doen. Je krijgt na een abortus antibiotica tegen ontstekingen, nog een controle afspraak bij de huisarts, ze wensen je sterkte en daarmee is het klaar. Voorafgaand aan ‘de ingreep’ zoals het genoemd wordt, krijg je een week bedenktijd en als je daar zit vragen ze nog een paar keer of je het echt wilt. Ondanks dat ik ermee instemde, was er niemand die aan mijn gezicht heeft gelezen dat ik het niet wilde. Al kan ik dat niemand kwalijk nemen. Er werd nog gevraagd -bij Amina- of ik de foto van de echo mee wilde nemen en ik zei zonder twijfel: ‘Ja’. Stiekem hoopte ik dat iemand toen nog zei: ‘Wil je dit wel echt?’, en binnen een uur was het al gebeurd en ging ik weer met lege handen en eigenlijk een lege buik weer naar huis.

Voor iedereen om mij heen was het een gewone werkdag of een schooldag en voor mij was dit een van de verschrikkelijkste dagen van mijn leven. Er echt over praten is en was moeilijk, want het onderwerp alleen al is een taboe. En daarbij komt ook nog dat het een mensenleven is dat beëindigd is en dat zorgt voor enorme schaamte, verdriet en spijt. Het voelde alsof ik een moeder was zonder kind en er verder niets mee kon. Soms zei ik het wel tegen iemand, maar de rest hield ik allemaal binnen, binnen in mijn hart en ziel.

Weet je, ik realiseer me nu dat ik het moederschap nooit echt ben verloren, ik heb deze kindjes in mijn buik gedragen en hou zielsveel van ze, ook al zijn ze niet in leven op aarde; ik ben hun moeder en zij mijn kindjes. Nu heel wat jaren verder, sinds begin dit jaar, is er eindelijk de mogelijkheid om een kindje wat er niet meer is (een levenloos geboren kind) te laten registreren in het BRP (Basisregistratie personen). Voor mij voelt dit als een enorme opluchting. Eindelijk mogen mijn kindjes bestaan, ook al zijn ze er niet meer. Ze krijgen bestaansrecht en nu kan ik proberen ze een plekje te geven, zonder dat ik ze krampachtig vasthoud in mijn gedachten, omdat ik niet wil dat ze worden vergeten als ik er niet meer ben. Het is niet zo dat ik mijn kinderen ermee terug krijg, het zal mij een heel veel andere moeders helpen om het te verwerken, want ook na een abortus krijg je te maken met rouwverwerking. Het is een leven wat er niet meer is, het is niet ‘iets’, maar ‘iemand’ die je mist en waar je afscheid van moet nemen. Ik heb mijn meisjes in mijn buik gedragen, ze waren en zijn een deel van mij. Ook een moeder die een levenloos kindje heeft is een moeder en heeft het recht om moeder te zijn. En ik mag het nu zijn. Een aantal jaren geleden heb ik ook de echo foto van mijn eerste kindje, Ella, opgevraagd en ingelijst. Ik ben er dankbaar voor dat de kliniek al die jaren mijn dossier heeft bewaard.

Omdat de echo foto van Amina inmiddels niet meer helemaal goed was heb ik voor de zekerheid ook die van haar opgevraagd. Ze hangen nu in de woonkamer aan de muur, ze waren er, ze zijn er niet meer en nog steeds, ze mogen er zijn. Elk jaar rond en soms al in aanloop naar de maanden waarin het gebeurd is, voel ik me verdrietig en soms zelfs boos. Ik vind de feestdagen niet zo gezellig als de anderen in mijn familie, omdat in de maand december mijn eerste kindje levenloos is geboren in een abortuskliniek. Wanneer de vogeltjes weer gaan fluiten en de lente aanbreekt, iedereen weer uitkijkt naar de lente, kruip ik in mijn schulp en denk ik aan mijn tweede kindje, die iets langer dan een jaar later in een abortuskliniek ter wereld is gebracht, maar levenloos is geboren.

Elk jaar zie ik op facebook mooie berichten langskomen van mijn facebookvrienden die hun lieve kindjes zijn verloren (op wat voor manier dan ook), ze herdenken hun kleintjes met zoveel liefde en geven ze bestaansrecht. Mijn kleine meisjes verdienen het net zoveel als de kinderen die op een andere manier om het leven zijn gekomen. Ik wilde dit niet voor hen, zij ook niet en geen enkele moeder wil dit, maar soms is de situatie niet anders. Het liefst zou ik ervoor willen strijden om abortus tegen te gaan, omdat ik vind dat elk mensenleven het waard is om te mogen leven. Alleen zijn er helaas ook afschuwelijke situaties waarin vrouwen tegen hun wil in seks hebben en zwanger worden, voor die vrouwen moet de mogelijkheid er blijven.

Ik hoop dat als er meisjes of vrouwen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt, dat ze dit lezen en dat ze zich er niet voor schamen of ervoor weglopen en het gewoon durven te delen. Zo’n gebeurtenis, in mijn geval betreft het zeker een trauma, maakt je kapot van binnen als je het niet bespreekbaar maakt. Deze lange weg die ik heb bewandeld om het uiteindelijk ‘een plekje’ te kunnen geven wordt misschien wel een levenslange weg, maar ik hoop dat het vanaf nu lichter wordt omdat ze er mogen zijn.

Sinds 4,5 jaar ben ik getrouwd met de man van mijn dromen. Samen met hem vier ik elk jaar hun verjaardag, het is voor mij een zegen dat hij dit voor mij/ons en met mij wil doen voor hen. In ons huis, in ons huwelijk en in ons leven mogen ze er zijn. Beter had ik het niet kunnen wensen. Hij is de enige die mijn hart tot nu toe een beetje heeft kunnen helen.

Komende week ga ik de plaats waar mijn jongste dochter levenloos is geboren en ik kan daar met terugwerkende kracht een akte van overlijden laten opmaken waarmee ik Amina kan laten registreren in het BRP als mijn kind. Helaas lukt het op dit moment in de gemeente waar mijn oudste kindje levenloos is geboren nog niet, al staat op de website dat het mogelijk moet zijn. Ik geef natuurlijk niet zomaar op, ooit komt de dag dat zij ook officieel mijn dochter is. Ik zal voor haar vechten tot ze er mag zijn.

2 thoughts on “Mijn grootste verdriet

  1. Indrukwekkend mooi geschreven, Rachel. Wat een immens verdriet… een verdriet wat veel moeders dragen, maar nog steeds niet altijd over gepraat kan worden.

    Diep respect voor hoe jij dit bespreekbaar maakt. En hoe jij Ella en Armina hierdoor toch in dit leven zet.

Comments are closed.