Tegenslag

Helaas weer een -voor mij- flinke tegenslag. Deze keer is het mijn haar. Ik heb alopecia areata. De meeste mensen weten dit niet van mij en hebben het -gelukkig- nog nooit gezien. Alopecia areata (pleksgewijze kaalheid) is een auto-immuunziekte waarbij kale plekken ontstaan op het hoofd. Ik had vanmorgen net mijn make-up opgedaan. Terwijl ik mijn haar in plukken verdeelde om het te stylen, zag ik er weer één. Een kleine kale plek op mijn hoofd, boven op mijn hoofd, aan de zijkant, net naast mijn scheiding. Er ging meteen van alles door mijn hoofd. Ik wil niet weer elke dag obsessief mijn haar gaan controleren, omdat ik bang ben dat iemand een kale plek ziet die ik nog niet heb ontdekt. Ik wil ook niet dat het weer erger wordt en dat ik naar een nieuw haarstuk moet gaan kijken. Ik hoop gewoon dat het niet zover komt. En nog veel meer.

Toen ik 17 jaar was ontdekte ik voor het eerst een kale plek op mijn hoofd. De plek was zo groot als een twee euro munt. Dat was de allereerste confrontatie voor mijzelf met alopecia areata. Ik was mijn haar aan het kammen en ineens zat er een hele grote pluk haar in mijn borstel. Dat was shocking. Ik hoef je niet uit te leggen hoe belangrijk mijn haar voor mij is, voor een vrouw en ook voor een man trouwens. Mijn haar is in de jaren daarna tot nu vaker uitgevallen en teruggekomen. Toen ik meerdere plekken had ben ik gaan kijken naar een haarstukje, dat was niet leuk, maar gelukkig kunnen ze tegenwoordig hele mooie haarstukken maken. Het nam een beetje onzekerheid weg, waardoor ik me vrij kon bewegen. Er is nog geen echte behandeling of werkend medicijn. Alles wat de dermatoloog hiervoor in de kast heeft, heb ik geprobeerd. Alleen zoals al bekend was, werken deze middelen niet altijd om het haar terug te krijgen. Bij mij werkt het niet en moet ik altijd afwachten. Een arts kan niet voorspellen of het terugkomt, het kan ook blijvend zijn of erger worden.

Het lastige aan alopecia vind ik, de angst dat anderen de kale plek(-ken) op mijn hoofd kunnen zien. Nu ik dit zo schrijf en mensen het kunnen lezen, haalt het een stukje angst bij mij weg. Wat ik nog ook moeilijk vind is, dat ik niet weet of het erger wordt en wanneer dat zal gebeuren. Misschien blijft het bij dit plekje, misschien niet. Ik wil niet gestrest worden hierdoor, alleen het gebeurt. Stress kan ook deze auto-immuunziekte verergeren. Tijdens het schrijven kom ik erachter dat het niet uitmaakt wat er zal gebeuren met deze plek op mijn hoofd. Ik kan de situatie beter nemen zoals het is, want ik kan er hoe dan ook, niets aan veranderen. Ik probeer er rustig onder te blijven en verder te gaan. Nu gun ik mezelf even de ruimte om erbij stil te staan, mezelf liefdevol te omarmen en weer verder te gaan. Stilstaan en verdergaan, dat ga ik proberen.

Onlangs kreeg ik van mijn oma een lief kaartje met centjes voor een bosje bloemen. Die bos bloemen ga ik vandaag kopen voor mezelf, want van bloemen word ik blij. Vanavond gaan we naar de herdenkingsdienst waar mijn (andere) oma tot haar overlijden afgelopen zomer heeft gewoond. Dat vind ik heel fijn. Even samenzijn voor oma en troost vinden in een bloemetje van mijn andere oma. Vandaag is een mooie dag. Een dag met nieuwe inzichten. Ik ga er in elk geval weer iets van maken.

One thought on “Tegenslag

Comments are closed.