Onverwacht van de huisarts naar de SEH

Met ‘schuddende’ armen en handen schrijf ik deze blogpost. Anders dan normaal. Het gaat nogal moeizaam. De woorden die ik heel kort geleden schreef, zijn in mijn woordenboek nu ver te zoeken. In mijn volgende blogpost zou ik gaan schrijven over waarom het beter met me ging en dat het vooral met acceptatie te maken heeft. Helaas heeft mijn leven heel onverwacht een draai gemaakt van 180 graden. Op dit moment gaat het lichamelijk slechter dan ooit tevoren. Wat ben ik er nu dankbaar voor dat ik een paar keer op hoge hakken heb kunnen lopen, want dat zit er voorlopig niet in.

Gisterenavond zat ik op de bank en ineens bewoog mijn arm vanzelf. Niet veel later kreeg ik hetzelfde in mijn benen, in mindere mate. Ik keek ernaar en schrok er wel even van toen het niet ophield. Het was avond en ik vond het niet nodig om naar de huisartsenpost te gaan. Op een gegeven moment gingen mijn man en ik naar bed, hij hield me vast en hoopte dat het zou helpen. Het stoppen lukte niet. Mijn armen bewogen nog heen en weer, waarna ik rustig in slaap viel. Toen ik de volgende morgen wakker werd was er helaas niets veranderd. Ik had natuurlijk gehoopt dat het na een nachtje goed slapen weer over zou zijn. Ik ben niet zo’n held in het bellen naar de huisarts, stel het vaak zo lang mogelijk uit. Nu had ik echt geen keuze meer, ik moest de huisarts bellen. Iets na 08.00 uur, belde ik naar de huisarts voor het maken van een afspraak. In eerste instantie kon ik vanwege mijn klachten dezelfde middag nog langskomen. Kort daarna werd ik teruggebeld met de vraag of ik ’s morgens al kon komen. Ik kon nog net douchen en het ging allemaal erg moeilijk. Ook deed ik voor vertrek naar de huisarts nog een aantal neurologische testen, die ik eerder eens heb gedaan bij de fysio. Twee jaar geleden slaagde ik met vlag en wimpel, maar vandaag kon ik geen van alle testen correct uitvoeren. Ik wankelde aan alle kanten.

Gisteren deed ik voor de zoveelste keer langer dan een uur over het tekenen van mijn wenkbrauwen, omdat ik last had van trillende handen. Eerder deze maand dacht ik nog dat het door de fibromyalgie kwam. Toen ik wilde drinken goot ik mijn slok drinken over mijn mond in plaats van erin. Ik verloor al meerdere keren mijn balans tijdens yoga in een staande houding. Ook zag ik af en toe wazig en dubbel, maar mijn zicht kwam ook weer terug. Dacht dat ik moe was en even rustig aan moest doen. Het zou wel overgaan. Wanneer ik op mijn tenen probeerde te staan, lukte het niet meer. Ik verloor mijn balans en dat is helemaal niets voor mij.

Steve bracht me naar de huisarts, we kozen er vanwege corona voor dat ik alleen naar binnen ging. Ik kwam binnen in de praktijk en liep meteen door naar de wachtkamer. Mentaal had ik me er op voorbereid en toch deed het een beetje zeer toen meerdere mensen vreemd naar me keken. Al begrijp ik het ergens wel, want het ziet er vreemd uit, die ongecontroleerde bewegingen. Het duurde gelukkig niet lang voor ik werd opgehaald uit de wachtkamer. Bij de huisarts kreeg ik eerst veel vragen en daarna werden er wat testjes gedaan. Vanuit ligstand moest ik mijn armen en benen omhoog optillen. Dat lukte met veel moeite een heel klein stukje, alleen mijn armen en benen trilden daarbij nog erger. Het openen van mijn mond en uitsteken van mijn tong ging ook niet zo soepel. Ook dat kon ik niet lang volhouden en helaas met een trillende mond. Ergens wist ik natuurlijk niet wat me overkwam. Ik had even tranen in mijn ogen, maar probeerde niet in paniek te raken. Dat ging gelukkig goed.

“Mijn lichaam maakt bewegingen die ik niet wil maken en het gaat maar door. Mijn lichaam laat me in de steek. Of zijn het mijn hersenen? Yoga hielp me om in balans te blijven, letterlijk en figuurlijk. Ik kan in deze staat fysiek geen yoga doen. Enkel ademhalingsoefeningen, al kan ik niet eens een minuut stilzitten. Gelukkig heeft het afgelopen jaar me mentaal sterker gemaakt. Godzijdank kan ik dit ‘dragen’, want deze keer kan ik mezelf niet helen.’’

Na overleg binnen de huisartsenpraktijk werd vrijwel direct de neuroloog gebeld en kreeg ik te horen dat ik daar terecht kon via de spoedeisende hulp. Hoe dat verder is verlopen hoop ik je morgen te laten weten in een nieuwe blogpost. Op dit moment ben ik te moe om nog verder te schrijven.

Deze blogpost heb ik trouwens vorige week al geschreven, daarom loopt ‘mijn verhaal’ iets achter. Als je me onlangs hebt gesproken, kan het zijn dat je al meer weet dan ik in deze blogpost heb geschreven. Het liefst zou ik al mijn dierbaren persoonlijk op de hoogte stellen, helaas is dat nu teveel voor me. Er staan alvast een aantal blogposts klaar en ik hoop er elke dag één online te zetten. Om je niet met teveel vraagtekens achter te laten na het lezen van dit bericht, wil ik je alvast laten weten dat mijn lichamelijke toestand tot op heden niet is verbeterd. Mocht je naar aanleiding van deze blogpost vragen hebben, dan sta ik daarvoor open. Je mag gewoon berichtjes sturen via de comments hieronder, het contactformulier en als je mijn nummer hebt kun je me uiteraard een appje sturen. Het kan zijn dat ik niet direct zal antwoorden. Een heel mooi weekend toegewenst en geniet!

21 thoughts on “Onverwacht van de huisarts naar de SEH

  1. Lieverd, ik denk aan je.
    Ik wordt verdrietig als ik het lees en wat een spanning voor jou en Steve. Ik leg even mijn armen om je heen voor een hug.
    Liefs,

  2. Lieve Rachel,

    Het leven is op dit moment niet makkelijk voor je. Wat moet jij veel tegenslag verwerken! Ook voor Steve zal het moeilijk zijn. Ik hoop dat je je positiviteit vast kunt houden!
    Heel veel sterkte!
    Liefs Bertine

  3. Lieve Rachel
    Wat een tegenslag weer
    Denk aan je en hoop snel op beter nieuws
    Dikke knuffel voor jullie beide
    Liefs Antonia

  4. Jeetje Rachel, hier schrik ik wel van! Weet je al wat er aan de hand is?
    In ieder geval heel veel sterkte en hou de moed erin!
    Liefs ❤

  5. Lieve schat van me,
    Je hebt al heel lang aangegeven dat het niet goed met je ging.
    De ziekte was tot voor kort onzichtbaar voor anderen maar voelbaar en destructief aanwezig In je lichaam.
    Je bleef altijd lief glimlachen, naar iedereen, op het werk en privé. Maar soms liet je een traan.
    Dan zei je dat het niet zo goed met je ging.
    Nu de ziekte zichtbaar is en ik weet dat je constant helse pijnen probeerde te camoufleren vind ik je des te sterker en heb ik zoveel respect voor jouw wilskracht.
    Ik leef elk moment zo Intens met je mee en zal altijd bij je zijn om je te steunen met heel mijn hart en ziel.
    ❤️?????

  6. Jeetje meis, wat heftig! En wat moeten jullie geschrokken zijn. Weet helaas hoe het is als je lichaam je in de steek laat. Ik ga duimen voor een goed herstel.. Heel veel sterkte! Keep ya head up! Liefss xx Melissa

    1. Wat lief! Was wel even schrikken.. Dankjewel meis ? Wist t helemaal niet van jou, hopelijk gaat t goed met je!! Liefs X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *