Vervolg ziekenhuis

Samen met Steve ging ik naar het ziekenhuis. Overal stonden aanwijzingen en looproutes vanwege het coronavirus. Bij binnenkomst stond iemand om bezoekers te ontvangen en instructies te geven. Iedereen moest natuurlijk anderhalf meter afstand houden. We meldden ons bij de balie en we mochten wachten op de aangewezen stoelen. Het duurde heel even tot we werden opgehaald.

Eenmaal op de SEH mocht ik plaatsnemen op een bed. Steve was erbij en zat naast me. Er werden eerst weer een aantal vragen gesteld. Daarna werd er bloed afgenomen. Ik werd geprikt in mijn arm en kreeg ook nog een naald in mijn pols. Dat was minder prettig, maar het duurde gelukkig niet lang. Mijn bloeddruk was slecht te meten en m’n arm werd helemaal strak gepompt. Ook het meten van mijn hartslag ging niet zo goed. Normaal gesproken heb ik een lage bloeddruk en hartslag, nu leek het anders. Al zou het ook kunnen komen door mijn ongecontroleerde bewegingen. Er kwam een neuroloog kijken of het een epileptische aanval zou kunnen zijn en dat was het niet. Hij gaf aan dat ze mij niet door teveel verschillende medewerkers wilden laten aanraken vanwege het coronavirus en er zou z.s.m. een andere arts naar me komen kijken.

Ik kreeg wel een bandje om, maar gelukkig heb ik in mijn eigen bed geslapen!

Uiteindelijk kwam de neuroloog (in opleiding) en vervolgens kreeg ik weer vragen en testjes. Ze dacht aan een functionele neurologische stoornis. Ik heb medicatie meegekregen die ik mocht innemen voor het slapen en dan zou het volgens de arts morgen (of binnen een paar dagen) wel weer overgaan. We zijn nu bijna een week verder en er is geen verbetering. Helaas wel verslechtering. De medicatie zou voor een soort reset in mijn hersenen zorgen, dat is jammer genoeg niet gelukt. Ik mocht er daarom ook mee stoppen.

Inmiddels is mijn situatie zo verslechterd dat ook mijn hoofd meebeweegt. Mijn rechtervoet en been staan naar buiten. Het lopen gaat steeds moeilijker en de ongecontroleerde bewegingen zijn vervelend. Gelukkig slaap ik tijdens de nachten gewoon door en word ik ’s nachts niet wakker. Ik had zo niet verwacht dat dit zo lang zou duren. Het ging goed met me, deed leuke dingen en voelde me top! Achteraf gezien waren er misschien kleine aanwijzingen, maar ik had het niet echt zien aankomen. Het verbaasde me ook ontzettend dat het binnen zo’n korte tijd erger is geworden. Binnenkort krijg ik een MRI-scan.

Een paar dagen geleden kon ik nog fietsen, rennen, dansen en springen. Op dit moment kan ik nog net wankelend lopen. Het is heel vreemd om geen controle te hebben over mijn eigen lichaam. Al heb ik vanaf dag één geaccepteerd dat ik nu beperkt ben. Na mijn lange weg naar herstel, heb ik geleerd dat het beter is om een ziekte of aandoening te accepteren zodat ‘we rekening met elkaar kunnen houden’. Daardoor kan ik ook in deze situatie denken in en zoeken naar mogelijkheden. Het heeft me mentaal sterk gemaakt, waar ik fysiek voor een groot deel afhankelijk geworden ben. Met een lach op mijn gezicht (en soms heus ook wel een traan) wankel ik door mijn huis, spelend met mijn hondjes die mij net als mijn partner en mijn familie accepteren zoals ik ben en onvoorwaardelijk van me houden. Ook al kost het meeste me veel moeite, het ontneemt me niet mijn lust om te leven.

”Opgeven is geen optie. Het leven is te mooi om zo aan mijn neus voorbij te laten gaan. Ik had plannen die ik nu niet meer kan uitvoeren en dat maakt me soms verdrietig. De vraag is niet meer wat als ik die leuke dingen niet meer kan doen, maar hoe maak ik het mogelijk zodat ik het alsnog kan meemaken.”

Gelukkig zijn er veel lieve mensen om me heen die mij en ons willen helpen. Van mijn familie, tot mensen uit de buurt en kinderen die ruimte voor me maken zodat ik erlangs kan in een winkel. Heel hartverwarmend en zo lief allemaal.

Ik heb me er niet meteen bij neergelegd dat ik er nu zo bij zit. Al realiseerde ik me vrij snel dat acceptatie hierin de enige en juiste weg -voor mij- is. Dat maakt het dragelijk. Een dag na het ziekenhuisbezoek heb ik samen met Steve therapeutische oefeningen gedaan. Helaas, meer dan helaas, ging het zo moeizaam dat we er na een paar dagen mee zijn gestopt. Ook heb ik nog twee keer op de hometrainer gezeten en geprobeerd te fietsen. Ik moest en zou weten wat ik allemaal nog wel kon. Alsnog heb ik daarna geprobeerd om yoga te doen. Niet heel lang geleden was ik namelijk begonnen met het maken van yogavideo’s. Ik heb dus nog één laatste video gemaakt met het idee om te laten zien wat ik nog wel kon, maar het ziet er niet uit. Ik ben er nog niet aan toe om deze beelden te posten op Makemehappy.nl, want het is ook nogal confronterend. Om je een beter beeld te geven van wat er met mij aan de hand is, werk ik er naartoe om binnenkort een video online te zetten. Ik heb nog heel even nodig om al mijn moed daarvoor te verzamelen, maar ik kom zeker over deze drempel.

Het is weer even genoeg voor vandaag. Heel veel dank en liefde voor alle lieve woorden, berichtjes en steun. Hopelijk tot gauw.

22 thoughts on “Vervolg ziekenhuis

  1. Sterkte lieverd! Hopelijk volgt een diagnose snel met, fingers crossed een passende behandeling.
    Dikke knuffel! ?

  2. Lieve Rachel,

    Wat heftig allemaal. En wat een onzekere tijd. Respect voor je enorm positieve instelling en je veerkracht! En wat fijn dat je zulke lieve mensen om je heen hebt die je steunen…
    Heel veel sterkte voor jou en ook voor Steve!! Hopelijk komt er gauw wat meer helderheid en verbetering??.
    Liefs, Katja Duijndam ?

    1. Lieve Katja,

      Bedankt voor je lieve bericht!!
      Het helpt me hopelijk allemaal om hier doorheen te komen ??

      Liefs,
      Rachel

  3. Ik denk aan je , liefs en sterkte en hopelijk een goede diagnose die je helpt om verder te komen in deze onzekere tijd , alle goeds

  4. Lieverd,
    de juiste diagnose moet zsm worden vastgesteld. Dan volgt er hopelijk een helende behandeling. Jij bent een winnaar, omdat je niet opgeeft.
    Power vrouw!
    ??????❤️

    1. Dat hoop ik ook, schat! Bedankt dat je elke dag weer voor me klaarstaat ?? samen met jou kan ik de hele wereld aan ❤️

  5. Rachel
    Klinkt allemaal niet goed
    En ik hoop echt dat jullie gauw duidelijkheid krijgen.
    Sterkte en ik vind je erg sterk.
    Liefs ❤️❤️??

Laat een antwoord achter aan Steve Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *