Confrontatie

In het ziekenhuis leek het bijna als vanzelfsprekend dat ik met een rollator liep en was ik maar al te blij dat ik ermee naar de gang kon. Op de gang kon ik alleen zijn en videobellen met m’n zusje. Eenmaal thuis aangekomen waren Steve en ik meteen op zoek gegaan naar een rollator. Voor 23.00 uur besteld, morgen in huis! Een dag later kwam de bestelling. Mijn stemming veranderde even toen ik zag dat de bezorger eraan kwam. Steve liep naar de voordeur en haalde de grote doos naar binnen. Hij zette de doos nog even in de keuken. Dat de doos niet meteen werd uitgepakt voelde als een opluchting. Het viel me toch iets zwaarder dan verwacht.

Ik keek naar de doos en had er een dubbel gevoel bij. Misschien vanwege de confrontatie. In mijn eigen omgeving ben ik gewend om zelfstandig te lopen. Steve maakte de doos open en zette mijn nieuwe rollator in elkaar. Samen keken we naar de gebruiksaanwijzing en zochten we uit hoe het werkt. Dat ging goed. Bella en Bibi kwamen kijken en snuffelen. Ik probeerde Bella nog even in het mandje te zetten, maar ze vond het iets te spannend. Vorige zomer ging Bella mee in mijn fietsmand, dus ik wilde dit heel graag proberen.

Ondanks het rotgevoel wat dit me soms geeft, wil ik er aan wennen dat dit voorlopig mijn hulpmiddel is, zodat ik in elk geval kan oefenen met naar buiten gaan. Ook binnenshuis is het niet heel erg makkelijk om mezelf te verplaatsen, zeker niet wanneer ik moe word en dat is al snel. In de afgelopen weken zijn er momenten dat ik me ‘teveel’ voelde, als een soort last voor anderen en met name voor mijn man. Ik herken dit gevoel van een tijd geleden, toen ik in het proces van acceptatie zat vanwege andere chronische ‘aandoeningen’. Ergens is het goed dat ik dit al eerder heb meegemaakt, dat zet me ook snel weer met twee voeten op de grond als ik afdwaal in het idee dat ik een last ben. Herkenning betekent dat ik nog steeds alle fases zal doorlopen in mijn weg naar acceptatie, hopelijk geeft het me een voorsprong. Ik denk het wel, want het proces gaat nu al veel beter dan toen. Ik ben me er in elk geval bewust van, dat is stap één.

Ik was van plan om meteen de eerste dag naar buiten te gaan met de nieuwe rollator. Helaas is dat me niet gelukt. Net voordat ik iets wilde gaan doen wat wellicht teveel zou zijn geweest, gaf mijn lichaam heel duidelijk aan dat dit niet de bedoeling was vandaag. Ik kan niet meer even gauw over mijn grens om iets te doen wat eigenlijk niet kan, misschien, heel misschien… is dit alles ergens goed voor. Een dag later ben ik voor het eerst met mijn ‘karretje’ naar buiten geweest. Het was emotioneel en fysiek zwaar om zo door te straat te lopen, verder dan het woonerf ben ik niet gekomen. Steve liep met Bella en Bibi de ene kant op, ik de andere kant. Ik loop zelfs met rollator in slakkentempo, dus we spraken af dat we elkaar onderweg zouden ontmoeten.. We hadden afgesproken bij een bankje, als ik het zou halen. Ik zat ongeveer honderd meter voor het bankje te wachten op mijn rollator. Waggelend door de straat wilde ik niet eerder gaan zitten het plekje om de hoek langs het fietspad. Ik wilde tijdens de eerste wandeling niet stilstaan in de straat, omdat het emotioneel zwaar was en ik nog niet klaar was voor een ‘gesprekje’ onderweg. Twee mensen fietsten voorbij de plek waar ik zat op mijn rollator, ze keken naar me en zeiden niets. Meestal zeg ik mensen gedag als ze naar me kijken en iets -of niets- zeggen. Deze keer bleef ik stil en slikte ik mijn tranen weg. Kort daarna kwam Steve aangelopen met de hondjes. Bella en Bibi zagen me en renden ze op me af, niet anders dan ‘anders’. De dagen erna lukte het me niet om buiten te komen met de rollator. Ik was teleurgesteld, omdat ik zo graag wilde oefenen. Wanneer ik niet kan oefenen, geeft het me ’t gevoel dat ik er niet aan werk om weer te kunnen lopen. Ik had eerlijk gezegd al wel op verbetering gehoopt, helaas is dat nog niet het geval.

Na een paar dagen ‘pauze’ ben ik samen met Steve nog twee keer buiten geweest met m’n karretje. En probeer extra te genieten op de momenten dat het me lukt. Merk dat ik moeite heb met de confrontatie, vooral met mezelf. Ik wilde graag een foto maken met de rollator, trok een jurk aan en ik had verwacht dat ik een vrolijke en zomerse foto zou zien. Tijdens de rit kon ik al niet naar de plek lopen waar Steve een foto van me zou maken, dus zat ik op de rollator en duwde hij me voort. Zelf vond ik het nog te confronterend om een foto te maken waarop mijn gezicht te zien is en eerlijk gezegd.. stond mijn gezicht hoogstwaarschijnlijk op onweer en daarbij probeerde ik mijn tranen weer in te houden. De stand van mijn lichaam is ontzettend scheef, de bewegingen stoppen niet even voor de foto en dat ‘ding’ (die rollator) staat me gewoon niet. Ik heb besloten om de foto wel te laten zien, omdat het een foto is van mij, zoals ik nu ben. Ik wil nog niet zeggen dat de functionele neurologische stoornis bij me hoort, omdat ik veel te veel hoop dat er verandering in komt. Maar, dit ben ik.

22 thoughts on “Confrontatie

  1. Och lieve schat wat heb ik een respect voor jou hoe je met deze situatie omgaat!
    En hoe mooi dat Steve er voor je is in deze moeilijke oneerlijke strijd?
    Wat ben je een mooi mens en wat kan je het op je eigen mooie manier mooi verwoorden❤️
    Stay strong samen❤️?
    Dikke knuffel?

    1. Veel dank voor je lieve berichtje, Judith ☺️❤️ Het is idd heel mooi dat Steve er altijd voor me is ? Liefs en een dikke knuffel!

  2. Hey Schoonheid,
    Het valt allemaal niet mee. En dat is soms frustrerend. Soms is er een stapje terug, dan weer een pas op de plaats en nu is er (gelukkig) een rollator, zodat je meer steun hebt en af en toe kunt uitrusten als je hebt gewandeld. Je lichaam geeft het tempo aan; nog even niet te snel, ook al wil je zoals voorheen het liefst rennen, springen & dansen. Uiteindelijk zal alles goed komen. We zullen deze moeilijke periode beslist overwinnen. Misschien zal het allemaal niet zo snel gaan als je zou willen, maar we passen ons gewoon aan en we maken er het beste van. En dan is er soms ook een klein beetje vooruitgang door je positieve instelling en doorzettingsvermogen en dat is bemoedigend.
    We zitten nu midden in een hittegolf met veel zonneschijn en we wonen in een prachtig natuur gebied. Dus dat wordt de komende tijd relaxen, leuke dingen doen en genieten.
    Ik hou van jou schatje! ? ☀️??

    1. Bedankt voor je lieve berichtje, schat ? I love you, I love you & I love youuuu!! ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ En bedankt dat je er altijd voor me bent ? ook op de momenten dat het moeilijk is en ik niet de makkelijkste ben. Je bent de allerliefste! XxxxxxxxxX

  3. Lieve, mooie, sterke, dappere, moedige nicht,
    Ik heb zoveel respect voor jou, hoe sterk jij bent en jouw leven met “ons” deelt! Weet dat ik altijd aan jou denk!
    You got this!
    <3

    1. Dankjewel, lieve nicht ??? voor je lieve berichtje. Het doet me goed ☺️ Jammer dat we nu even niet kunnen afspreken, als t iets beter gaat kom ik met Steve naar je toe ?

  4. Wat een hartverscheurend verhaal weer. Heel dapper hoe je de situatie aanpakt! Hou de moed erin he, en niet forceren. Kleine stapjes. Liefs ❤

  5. Heel veel sterkte!!
    Je bent nog steeds een heel mooi mens en mooie vrouw.
    Ik hoop dat je snel wat meer gewent bent aan je hulpje, en niet bang meer bent voor wat mensen denken, want dat zegt veel meer over hun, dan over jou.

    Dikke knuffel

    1. Ha Mark, dank voor je berichtje. En bedankt voor het compliment! Het gaat steeds iets beter met m’n hulpje. Het heeft tijd nodig, denk ik ?

  6. Lieve Rachel,

    Ik heb de afgelopen tijd beetje bij beetje je blog gelezen. Wat een ongelofelijk verhaal zeg, echt vreselijk wat jou allemaal overkomt ! Wat ben je ondanks alle tegenslagen een super sterke vrouw, en wat knap dat bij jou altijd het glas half vol is!
    Hopelijk wordt je elke dag een beetje sterker. Met jou doorzettingsvermogen gaat het je zeker lukken.

    Heel veel sterkte ?
    X Sacajawea

    1. Lieve Sacajawea, wat superleuk en lief dat je op mijn blog leest! Bedankt voor je lieve reactie ? ik hoop dat mijn glas halfvol zal blijven, al zijn er voor m’n gevoel ook momenten dat ie halfvol is ? doe m’n best. Ik hoop dat het goed met je gaat ? Liefs!

  7. Haai lieve meid iddd…hartverscheurend ….ik las dat bij iemand.. Ja meis konden we jou maar helpen…iedereen wilt kunnen lopen…en jij helemaal…met jouw sportieve leven…we blijven bidden Rachel en op een wonder wachten …

    KuzzZzzz van Tante Es…❣

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *