Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Alhoewel ik me soms het liefst op alle fronten zou willen terugtrekken, is het beter voor me dat ik het niet doe. Vrij snel nadat ik de diagnose FNS kreeg kon ik niet meer normaal lopen en toch ging ik de deur uit. Ik dwong mezelf ertoe de wereld onder ogen te komen met mijn nieuwe handicap. Ik deed het, omdat ik me niet wilde gaan schamen. Ik zocht alléén maar naar mogelijkheden om dingen te kunnen blijven doen, zonder daarbij echt plaats te maken voor al mijn gevoelens. Het hielp me door de eerste periode heen en daarna kreeg ik het dubbel zo hard terug, want accepteren dat ik gehandicapt ben gaat niet over één nacht ijs. En leren leven met deze diagnose, waardoor mijn leven totaal is veranderd, is ook niet zo eenvoudig.

Ik herinner me nog goed dat Steve en ik voor het eerst naar het centrum van Hilversum gingen, want ik vond het enorm spannend. Het moment dat we de parkeergarage uitkwamen, voelde het alsof er een steen in mijn maag zat. Een heel zware steen. Het waaide die dag en ik voelde de wind door mijn haren, net als op het strand. Na een aantal keer eropuit te zijn geweest, kwam ineens het gevoel van schaamte (terwijl het de vorige keren zó goed ging). We waren in een winkel waar ik mezelf, zittend in de rolstoel, eens een stukje voort probeerde te bewegen. Helaas schudde -en schud- ik nog steeds heen en weer, dus het rijden in de rolstoel ziet er nog gekker uit dan wanneer ik word geduwd.

Het was alsof er vanuit het niets ‘een grote deken van schaamte’ over me heen viel. Ik probeer het onder woorden te brengen, maar het was zo’n naar gevoel. Het was zo’n ‘groot rotgevoel’ wat erin resulteerde dat als ik een bekende tegenkwam op straat, ik liever de andere kant op keek. Ik ben niet het type mens dat bekenden voorbij loopt zonder gedag te zeggen. Nu ik dit schrijf, realiseer ik me dat ik niet kan lopen. Dus voorbij lopen zal sowieso niet gaan. Het verbaast me iedere keer weer hoe vaak ik in verschillende contexten het woord ‘lopen’ gebruik. Ik blijf me er maar in vergissen, deze -nu- vreselijke woordspeling(en).

Fotocredits: Martine van der Voort Fotografie

Eenmaal thuis aangekomen vertelde ik Steve wat het met me deed om in het centrum van Hilversum te zijn. We spraken nog een tijdje en al ‘pratend’ kwam ik erachter dat ik best wat meer mijn gevoelens mag tonen, mijn verdriet er mag laten zijn. Ik hou gewoon niet zo heel erg van huilen, zeker niet in gezelschap. De mentaliteit van schouders eronder zetten en gaan. En met ‘gaan’ bedoel ik, ‘leven’. Ik voelde weer eens een traantje en liet het komen. Had er absoluut geen zin in, maar het moest eruit. Sinds ik gehandicapt ben, vind ik het moeilijk om mezelf te zien. Ik vind het emotioneel zwaar om mezelf te zien met al die ongecontroleerde bewegingen. Dat beeld ontwijk ik al een tijdje zoveel mogelijk. En als ik mezelf niet ontwijk, geeft het me een rotgevoel. Ik schaam mezelf zo erg dat ik het niet kan aanzien. Ik kan niet aanzien hoe mijn lijf vanzelf beweegt en ik de controle ben verloren.

Het was de bedoeling dat ik over mijn schaamte heen zou stappen, in gedachten is het alleen makkelijker dan in werkelijkheid. Ooit zal ik mezelf onder ogen moeten komen. Ooit zal ik in de spiegel naar mezelf kijken, zonder dat ik een reden heb, zoals bijvoorbeeld een make-up check. Ik zal mezelf moeten aankijken, diep in mijn eigen ogen en observerend naar mijn bewegende lichaam, om mezelf onder ogen te komen. Het is nodig om te accepteren dat ik beperkt ben. Ik ben dezelfde of toch niet? Ik ben nog steeds wie ik was en ook weer niet.

In het diepste van mijn hart zie ik mezelf nog als de rondspringende, dansende en rennende yogadocente. Ik realiseer me dat lesgeven nu niet gaat, maar ik kan nog geen afscheid nemen van het beeld dat ik van mezelf heb. Mijn ‘zijn’ zoals het was, zoals ik was. Dat beeld en een glimlach verbloemt voor mij de schaamte die ik voor mezelf heb. Ik zou op sommige momenten nog bijna lachend vertellen dat ik gehandicapt ben, om te verbergen dat ik eigenlijk moet huilen. En weet je, ik huil ook wel eens als ik iemand tegenkom. In het leven met de dag leef ik soms zo in het moment dat ik mijn schaamte wegduw naar de achtergrond alsof het er niet mag zijn. Ik wil niet ver vooruit kijken, uit angst mijn toekomst als gehandicapte vrouw. Ik wil niet achteruit kijken, omdat het pijn doet als ik mezelf herinner hoe ik bewoog, hoe ik was. En in het moment wil ik mijn schaamte verbergen, maar ik realiseer me dat het niet de juiste weg is. Waar ik vroeger mensen op het hart drukte dat emoties en gedachten er mochten zijn, zal ik op dat gebied nu wat meer mijn eigen yogadocente mogen zijn. De kennis is er en het toepassen op mezelf gaat steeds beter. In mijn weg naar acceptatie begon ik met het zoeken naar mogelijkheden binnen mijn beperking, wat op zich correct is. Ik stortte me op mijn blog, waarin ik mijn gevoelens soms beter kon uiten dan ik verbaal ooit zal kunnen. Ik gaf mezelf niet genoeg de ruimte voor mijn verdriet, maar ik ben er achter gekomen, dat het juist zo belangrijk is. Zonder het toelaten van mijn emoties, zal ik nooit kunnen accepteren dat ik gehandicapt ben. Het moment is inmiddels geweest dat ik mezelf de vraag heb gesteld waarom dit mij is overkomen. Ik wilde die retorische vraag niet stellen, omdat het naar mijn idee zinloos is, maar het hoort erbij.

Ik keek mezelf aan in de spiegel, zette mijn masker af en het was intens. Ik trok het niet meer. Ik wilde niet huilen, maar het moest.

16 thoughts on “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

  1. Lieve Rachel, wat moet het moeilijk zijn. Ik kan me zo voorstellen dat het moeilijk is jezelf te zien, want het grootste gedeelte van je leven was je de Rachel die alles kon. Nu is er een nieuwe Rachel, dat wil zeggen, het beeld naar buiten dan. Je beschrijft het zo helder dat ik mezelf kan voorstellen hoe verschrikkelijk moeilijk het moet zijn om in je rolstoel, al schuddend, je voort te bewegen. Want van binnen ben je nog steeds de Rachel zonder handicap. Het klopt dan gewoon niet. Lieve schat, ik leef zo erg met je mee, ik vind het heel erg zwaar voor je. Dikke knuffel xxx

    1. Bedankt voor je lieve woorden, Caroline! ❤️
      Superlief dat je zo met me meeleeft. Het klopt voor mijn gevoel inderdaad niet, dat is het juist. Het blijft moeilijk, maar het lukt me gelukkig steeds ietsje beter om mezelf onder ogen te komen ✨ Liefs!

  2. Ik zou willen dat ik zo goed kon schrijven als jij. Alleen al om te reageren op wat je schrijft. Helaas. Daarom zijn mijn reacties ook nooit zo lang. Maar je moet weten dat ik met jou en Steve meeleef. En zelfs soms ideeën in mijn hoofd heb om je op wat voor manier nuttig te kunnen voelen. Want ik weet zeker dat je dat nog steeds in je hebt en dat je daar op de 1 of andere, of op wat voor manier dan ook, weer gaat toepassen. ?

    1. Ach, wat lief! En wat een groot compliment. ? Als ik jouw reacties lees, krijg ik het gevoel dat het vanuit je hart komt en het doet me altijd goed. Het gaat niet om hoe je schrijft, maar wat je boodschap is ❤️
      Ideeën zijn altijd welkom, superlief!
      Bedankt voor je medeleven, je lieve woorden en het mooie compliment. Liefs!

  3. Lieve Rachel, wat erg dat dit jouw is overkomen. Je komt heel sterk en positief over, maar jouw verdriet mag er ook zijn, ook van Steve. Jullie beleven het samen. Dit is zeker niet wat jullie voor ogen hadden.
    Ik ben een inhaalslag met lezen op FB en blogs aan het doen. Vlak na jouw laatste PB op Messenger 15 juli kregen we het bericht dat Patricia haar vader stervende was. Dit wist hij zelf ook niet, dus de klap was groot. Ondanks onze scheiding na 30 jaar is hij altijd mijn grote liefde gebleven. We hebben 4 weken gewaakt in het ZH en Hospice in Vlaardingen, daarna bij Patries thuis en toen nog ZH in Tergooi, uiteindelijk is hij in de Beukenhof overleden. In Zuiderhof is hij gecremeerd, dus Patries geholpen met alles regelen. Omdat ik meestal positief ben, heb ik de afspraken daarna door laten gaan. Helpen bij m’n zus in Almelo en een midweek Egmond aan Zee met 12 personen van de club. We hebben alles gedaan wat we konden, dus dat geeft een goed gevoel.
    Ik leef heel erg met jullie mee en hoop zo dat er voor jouw verbetering komt.
    Als ik iets voor jullie kan doen, laat het me dan weten. Het is misschien een druppel op de gloeiende plaat, maar weet dat ik er voor je zal zijn.
    Heel veel liefs Geertje

    1. Gecondoleerd met het verlies van je grote liefde ?❤️
      Wat moet het een groot gemis zijn voor jullie allemaal. Fijn dat jullie alles hebben gedaan wat jullie konden en dat het je een goed gevoel geeft. En erg mooi dat jullie dit toch als ‘gezin’ samen hebben mogen beleven.

      Vind het erg lief van jou dat je onder deze omstandigheden telkens de moeite neemt om iets liefs aan mij te schrijven. Neem vooral de tijd om alles een plek te geven, want het is loodzwaar om zoiets verdrietigs van dichtbij mee te maken. Vind t superlief dat je me wilt helpen, maar lieve Geertje, neem eerst maar even de tijd om te rouwen. Als je eraan toe bent, zien we elkaar vast een keer! Heel veel sterkte, liefde en kracht toegewenst. Liefs ✨

  4. Lieve Rachel,

    Je eigen yoga docente zijn lijkt me zoveel moeilijker dan het klinkt. Ik weet nog hoe het bij mij binnen kwam aan het einde van de yoga les, dat ik dankbaar en tevreden kan zijn en de emoties er mogen zijn. Wat je schrijft is immens groot, en ik hoop dat je langzaamaan de grootsheid aan het verwerken bent.

    Je hebt alles wat je nodig hebt in jezelf, dat heb je al laten zien (en lezen) lieve meid.

    Veel liefs

  5. Ik vind je niet alleen een goede schrijfster, maar ook een filosoof. Je staat voortdurend stil bij wat er met joú gebeurt maar tegelijkertijd lijk je het in een groter kader te willen plaatsen. Zodat je ook anderen (indirect) kan helpen. Net zoals je mensen hebt geraakt met je lessen, raak je nu mensen met je woorden. Ik hoop dat je dat ook zo voelt! En dat maakt hopelijk het ”zware” leven nu iets ”lichter”. Liefs voor jou en Steve!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *