Nutteloos

Overdag op bed liggen is alles wat ik niet wil. Het is precies 14.15 uur en ik lig op bed. Gelukkig lig ik er pas net in en niet de hele dag. De hele dag op bed liggen is zó niets voor mij.

Mijn man kwam net thuis met de hondjes toen ik tegen hem zei dat ik naar boven ging. Voordat hij ging wandelen, spraken we erover dat ik me ondanks alles steeds ietsje beter voel. Het was hem opgevallen dat ik er soms weer zichtbaar ‘happy’ uitzie. Zo voel ik me de laatste dagen ook.

Ik zei overigens zonder zelfprotest dat ik naar boven ging om even op bed te liggen. Mijn lichaam gaf het duidelijk aan en ik besloot ernaar te luisteren. Vanmorgen was gezellig, mijn vriendin kwam langs en we praatten honderduit over van alles en nog wat. We kwamen op leuke ideeën en ze gaf me positieve energie. Op die positieve energie kon ik na haar vertrek nog zo’n anderhalf uur door, totdat ik ineens voelde dat mijn energie op raakte. Al jaren vecht ik er (bijna) tegen om een middagdutje te doen. Middagdutjes zijn voor ouderen die het niet meer trekken om de hele dag ‘op’ te blijven. Dat was een soort stelling die ik al jaren in mijn hoofd heb en er maar niet uitkreeg. Nog steeds vind ik het stom, al is er wel iets veranderd.

Zou het mijn verstand zijn? Ik heb hopelijk wel de leeftijd dat ik wijzer mag worden of iets dergelijks. Of is mijn aanpassingsvermogen zo groot dat ik alweer stapjes zet in mijn -nieuwe- rouwproces. Ik weet het niet en misschien doet het er ook niet toe. Wellicht is het een idee om deze onbeantwoorde vragen eens te laten waar ze zijn. Ik merk dat ik het gewoon heel graag wil en ik wil het ook heel graag weten. Het allerliefst zou ik alle stappen overslaan en ‘gewoon gelukkig’ willen zijn. Aan mijn wilskracht ontbreekt niets, denk ik. En aan het vermogen om me van alles af te vragen ook niet, dacht ik zo. Wat is het fijn om dit allemaal onder woorden te brengen. Het ‘in bed liggen’ wordt overigens iets minder erg op deze manier. Ik voel me beter als ik productief ben, al is echt productief zijn -voorlopig- geen optie. Schrijven is niet rusten, maar het zorgt er momenteel meer voor dat ik me beter voel dan wanneer ik -met mijn ogen dicht- lig te staren naar het plafond. Echt minder erg wordt het niet, want midden op de dag in bed liggen wordt nooit een favoriete bezigheid. Het is wel een goed plan om iets meer rust te nemen dan ik zou willen. De afgelopen weken had ik meer activiteiten waaronder therapie en bezoek, wat heel fijn was, alleen nu niet goed voor mij.

Voor mijn gevoel doe ik soms de hele dag niets. Zelfs als ik de was heb opgehangen, wat eigenlijk een dag-deel-taak voor me is, voelt het alsof ik niets heb gedaan. De was ophangen gaat nu weer iets makkelijker, nu ik boven een rolstoel heb staan. Fantastisch dat dit mogelijk is gemaakt. Naast dat zo’n simpele taak erg belastend is, geniet ik er intens van en word ik er iets zekerder door. Dat nutteloze gevoel, daar mag wel verandering in komen. Denk dat het gewoon een ‘mindset dingetje’ is. Mijn dagen zien er veelal hetzelfde uit, vanwege mijn of eigenlijk, onze nieuwe leefsituatie. Dat is voorlopig oké, het schijnt goed te zijn voor mijn hersenstoringen. Ik wil mezelf alleen niet nutteloos voelen en ik zie nu tijdens het schrijven ineens in dat ik niet nutteloos ben. Bedenk me net dat ik deze week gekookt heb. Ik had drie maanden niet gekookt en het is me zomaar gelukt! Dat wil niet zeggen dat het me gemakkelijk afging, maar ik heb wel weer één van mijn doelen behaald. Ik word met babystapjes iets zelfstandiger! Het was zeker geen driegangenmenu en ook geen bewerkelijk gerecht. Het gevoel dat ik daardoor kreeg was heel fijn.

Tevens voelt het alsof ik weer een puntje heb gescoord op mijn lijstje van dingen die ik doe om mijn zelfvertrouwen weer te laten groeien. Mijn moeder zou me een sticker hebben gegeven. Je weet wel, die stickers die je vroeger kreeg als je iets goed had gedaan. Het voelt een beetje dubbel, blij zijn met iets wat in mijn ‘vorige leven’ heel normaal was. Ik wil aandacht geven aan het moment dat iets me lukt, maar ik wil ook niet worden geconfronteerd met wat ik in de vorige zin beschreef.

Heel misschien ga ik komende week af en toe eens een middagdutje doen. Ik wil wel af en toe een ‘echte’ rustpauze inplannen om erachter te komen wat het -op langere termijn- met me doet. Ik zal er toch aan moeten geloven, wil ik een zo normaal mogelijk leven leiden. In elk geval de komende periode. Steeds heb ik me er tegen verzet, al rustte ik wel op de bank en tussen alle activiteiten door. Sinds ik niet meer door het huis kan rennen met een poetsdoek, is het alsof ik de hele dag in rustmodus ben. Ik hoop dat het me ergens op de dag iets meer energie zal geven. Alhoewel het tegen mijn eigen ‘leefregels’ ingaat, valt het te proberen. Het heeft ongetwijfeld ook weer te maken met mijn acceptatieproces wat inmiddels is getransformeerd naar een rouwproces. Op het rouwproces kom ik later nog terug.

Uiteindelijk stond ik exact een uur later om 15.15 uur weer op, om de dag verder te beleven. Vandaag heeft het in elk geval geholpen, ook al heb ik meer geschreven dan dat ik heb gerust. Aan het eind van deze dag, ga ik drie dingen opschrijven die ik vandaag heb gedaan om me minder nutteloos te voelen. En mijn mindset gaat veranderen. Als ik niet wil rusten, ga ik mediteren. Dat lukte een tijdje niet, nu weer wel! Ik ben dus helemaal niet zo nutteloos als ik dacht en me voelde. Het leven vanuit de rolstoel zal wel wennen, het voelt in elk geval al veel beter dan het was. Fijn weekend, lieve mensen!



12 thoughts on “Nutteloos

  1. Nou, als ik dit zo lees, heb je jezelf toch aardig uitgedaagd en nog gelukt ook. Dat is geweldig. Ach en een dutje in de middag is zo erg niet als je lichaam daar om vraagt.
    Mooi hoe je de dingen in je eigen tempo en op je eigen manier weer langzaam oppakt.👍😘

    1. Bedankt voor je reactie, lieve Louise!! Je hebt gelijk 🙂 een dutje is zo erg nog niet. Hoop dat het goed met je gaat!! Liefs.

  2. Mijn Spaanse familie doet elke dag een dutje. Alleen noemen ze dat een siësta. Ik doe het graag in het weekend omdat het leven hier er niet op ingericht is. Dan vind ik het een cadeautje! Nu snap ik dat het voor jou anders is, maar misschien helpt het om er anders naar te kijken. Liefs, Laura

    1. Nou, inderdaad! Daar heb je een goed punt, we halen de Spaanse siësta gewoon hierheen 🙂 Het is fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, ook al doe jij het om een andere reden. Lief van je, dankjewel! Liefs.

  3. Jij bent heel sterk,
    jij bent een voorbeeld voor velen die op het punt staan om
    het op te geven,
    Jij bent FANTASTISCH !!!!

    1. Superlief, oom Martin!! Dankuwel ❤️✨❤️ Al zou er maar één persoon zijn die dit leest en niet opgeeft 🙏🏽 Dat zou mooi zijn!

  4. Het idee dat een middag dutje voor ouderen is die de dag niet kunnen doorkomen is slechts een belemmerende overtuiging in jouw koppie. Een power nap van 3 kwartier in de middag helpt je niet alleen fysiek maar zal je ook mentaal weer kracht geven om met je hele veranderde leven weer vorm te geven.
    In je blog lees ik het verhaal van een krachtige vrouw die ook nog prachtig kan schrijven en hiermee invulling aan haar leven geeft.
    Liefs Helen

    1. Bedankt voor je mooie reactie, lieve Helen! Het was inderdaad slechts een overtuiging. Zo lief dat je dit schrijft. Liefs.

Comments are closed.