Donkere dagen, magische momenten en de wereld van mijn gedachten

Het moment dat ze elkaar voor het eerst zagen was magisch, de tranen stroomden over mijn wangen. Het was zoals ik me ‘mijn moment’ met m’n dochters had voorgesteld. Ik voelde enorme herkenning, terwijl het een compleet andere situatie was. Ik voelde ineens herkenning bij de moeder in de film, die haar kind ter vondeling legde. Niet op het moment dat het gebeurde, maar op het moment dat ze haar dochter voor het eerst zag.

Onlangs ontving ik een berichtje van een tante die ik eigenlijk na jaren dat ik al in leven was, pas heb ontmoet. Ze heeft voor zover ik weet geen kinderen en heeft de leeftijd inmiddels bereikt dat het er denk ik niet meer van komt. Alhoewel dat overigens niet aan haar te zien is. Ze is prachtig en oogt verre van de leeftijdsgrens die ik zojuist ‘benoemde’, al is er volgens mij niet echt een grens. Er zijn vrouwen die op latere leeftijd nog een kind baren, maar daar gaat mijn verhaal niet over. Met de tante waar ik over schrijf voelde ik direct al een connectie, ondanks dat we elkaar nog niet heel goed kenden. Ze schreef me laatst dat ik precies ben zoals ‘haar dochter’ waar ze over heeft gedroomd. Ik voelde en voel me daardoor enorm vereerd. Het voelde heel liefdevol dat ze dit zomaar aan mij schreef.

Afgedwaald in iets wat ik wel graag wilde delen, kom ik terug op het magische moment in de film waar ik samen met mijn man naar keek. De moeder in de film legde haar dochter ter vondeling, omdat ze in een situatie verkeerde waarin ze haar kindje niet kon en wilde laten opgroeien. Ze kon haar kindje geen veilige situatie bieden. Toen ze in een restaurant was en in de ogen van de serveerster keek, wist ze dat ze haar dochter daar -met veel pijn in haar hart- moest achterlaten. Het was de moeilijkste dag uit haar leven. Net zoals de moeilijkste dagen uit mijn leven ook de dagen zijn dat mijn dochters door middel van een abortus levenloos werden geboren. Los van de keuze die ik als minderjarige niet zelf kon maken, had ik sowieso één van mijn meisjes op dat moment waarschijnlijk geen veilige omgeving kunnen bieden. Dit neemt de pijn en het verdriet niet weg, slechts een kleine troost op het immens grote verlies. Wel merk ik inmiddels jaren later dat ik hierin veel beter kan relativeren. De scherpte is ervan af, als je begrijpt wat ik daarmee bedoel. Ik zal niet in huilen uitbarsten als je ernaar vraagt, hooguit op de dagen dat we Ella’s en Amina’s verjaardag vieren.

Het is weer ‘die’ tijd van het jaar. Het is vroeg donker en de dagen worden korter. Ik ga er rustiger doorheen, al zal ik me nooit meer voelen als voor dit alles gebeurde. Soms zette het mijn wereld stil. Dit jaar huil ik tijdens dramatische films en ga ik rustig verder. Ik heb nu iets groots te verwerken, wat hier niets mee te maken heeft. En ik heb daar ruimte voor, net op het juiste moment. Ik heb ontdekt dat het niet meer Amina is, naar wie ik me schuldig voelde, omdat ik wist dat ik in elk geval ‘oud genoeg’ wat om haar te kunnen opvoeden. Het is Ella, naar wie ik me schuldig voelde, omdat ik direct al wist dat ik te jong was om haar een goed leven te kunnen geven. De foto van Amina in mijn buik kreeg ik direct mee bij de abortuskliniek, het werd me gevraagd. Bij Ella ging het anders. Het was een hele nare ingreep waarbij de plaatselijke verdoving niet voldoende leek te helpen. Ik was overal met mijn volle verstand bij en dat was traumatisch. Kreeg geen foto mee en het werd me niet gevraagd. Ik was jong en had geen idee van wat me overkwam toen ik daar aankwam op de bewuste dag. Jaren later heb ik gebeld naar de kliniek om de echofoto op te vragen. Wat mij een schuldgevoel gaf, is dat ik pas jaren later de stap/moeite heb genomen.

Deze week is de week van de vruchtbaarheid. Het voelt een beetje gek om te schrijven dat ik 1 op de 6 ben, maar toch ook weer niet. De eerste twee keren dat zwanger was, waren er geen fertiliteitsproblemen. Nu helaas wel. Ik schreef vorig jaar voor het eerst over het verlies van mijn dochters en het kindje dat mijn partner en ik nooit zullen krijgen. Ik vind het belangrijk om weer eens over dit onderwerp te schrijven, ook al schreef ik dit stukje -zoals elke blog- spontaan. Ik mag me dankbaar prijzen dat ik gelukkig kan zijn, ondanks mijn en ons verlies hierin. Er zijn helaas ook vrouwen en mannen die er niet bovenop komen. Het traject dat wij hebben doorlopen, omdat het bij ons niet vanzelf ging, was loodzwaar. Nog zwaarder toen het niet lukte. Als je het niet hebt ervaren is het (soms) moeilijk te begrijpen.

Ik heb helaas meerdere -levende- rouwprocessen ondergaan wat niet alleen mezelf betrof en momenteel sta ik voor een nieuwe uitdaging. Het levende rouwproces wat betreft mijn lijf dat niet meer doet wat ik wil en waarover ik weinig tot geen controle heb. Daarmee gaat het redelijk, ik maak stappen in de juiste richting en voel me steeds beter. Het verlies van mijn kinderen en het kindje dat wij nooit zullen krijgen, was vreemd genoeg veel zwaarder. Misschien niet vreemd. Een kindje is een deel van jezelf en wanneer je een kindje verliest, voelt het alsof je een deel van jezelf kwijt bent. Zo voelde en voelt dat voor mij ook.

Ik wil vooral deze week en het liefst elke dag, aandacht en begrip vragen voor vrouwen -en mannen- met fertiliteitsproblemen. En ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat er vooral bij de omgeving van deze groep mensen, meer tact en begrip komt. Vroeger kon ik bijvoorbeeld zomaar de vraag stellen of mensen kinderen zouden willen. Inmiddels vraag ik het niet meer, omdat ik weet hoeveel pijn het kan doen en hoe ongemakkelijk de vraag is, wanneer je in een fertiliteitstraject zit of ongewenst kinderloos blijft. Een doornormale vraag, maar -bij fertiliteitsproblemen- vaak ongewenst, moeilijk en te persoonlijk.

Het moment dat de moeder in de film haar dochter voor het eerst zag, deed me denken aan de ontmoeting die ik met mijn dochters in dit leven nooit zal meemaken. Ik hoop nog steeds dat God bestaat en dat we elkaar ooit zullen zien. Het is in elk geval een mooie gedachte, al speelt het zich enkel af in mijn eigen gedachtewereld. Mijn wereld van gedachten.

8 thoughts on “Donkere dagen, magische momenten en de wereld van mijn gedachten

  1. Wat prachtig dat je ons onderdeel maakt van jouw gedachten 🙏❤ ik stuur je liefde en kracht toe!

  2. Lieve Rachel, ik heb met aandacht je verhaal twee keer gelezen. De eerste keer wilde ik direct al een antwoord schrijven, maar werd helemaal in beslag genomen door iets vervelends. Er is fraude gepleegd met mijn nabestaande pensioenuitkering. Er is een vals emailadres en een telefoonnummer van mij in omloop. Het is een politie/Rijksoverheid zaak. Na mijn verdrietige periode, ben ik er toch steeds opuit geweest om positief te blijven. Dit is natuurlijk niets vergeleken bij jouw verhaal, maar ik laat niet zomaar verstek gaan en daarom heb ik jouw verhaal nogmaals zitten lezen. Ik was oprecht ontroerd en heb dit met tranen in mijn ogen gelezen. Ik heb diep respect voor je hoe je dit allemaal hebt ondergaan. Ik hoop met heel mijn hart dat er voor jullie betere tijden komen. Ik wens je beterschap in het traject waarin je nu zit.
    Heel veel liefs,
    Gery

Comments are closed.