Therapiedagboek: deel 3

Mijn revalidatie vergt veel energie en daar heb ik net niet zoveel van, waardoor Makemehappy.nl even op een lager pitje staat. Soms maak ik me er druk om, op andere dagen totaal niet. Ik twijfelde zelfs even en dacht eraan om te stoppen met bloggen. Totdat ik een berichtje ontving van een lotgenootje. Ze liet me blijken hoeveel ze eraan heeft en dat motiveerde mij om door te gaan. Soms komen de juiste mensen op het juiste moment in je leven. Dit was zo’n moment. Als je al langer meeleest, weet je dat mijn blog meestal iets achterloopt, omdat ik vanuit mijn hart schrijf en de snelheid van mijn gedachten soms niet kan bijhouden. Ik schrijf namelijk wanneer er iets in me opkomt, dat kan zomaar op elk tijdstip van de dag zijn (wanneer ik wakker ben).

Hier was ik gebleven. Vorige maand ben ik bij twee verschillende fysiotherapeuten geweest. Bij de eerste heb ik een paar sessies gehad. Ze kon me niet concreet helpen met betrekking tot mijn herstel, enkel het probleem wat mijn rug betreft ‘verzachten’. Ik hoopte op die manier fysiek ruimte te creëren, zodat ik daarna naar een loopfysiotherapeut zou kunnen gaan. Inmiddels heb ik zelf mijn eerste stapjes al gezet. Die dag zijn Steve en ik direct met de hondjes naar de hei gegaan om een klein rondje te wandelen (lees: wankelen). Mijn loopje was -en is- nog steeds zo raar, alsof ik tien flessen baco achterover had geklokt. Ik was gelukkig zo blij, dat het me niet meer uitmaakte hoe het lopen eruitzag! Nu ik dit zelf ook weer lees kan ik wel janken van blijdschap. Ik kan hier misschien wel tien blogs over schrijven, maar dit gevoel onder woorden brengen kan ik op dit moment niet. Als ik er één woord voor mocht kiezen, dan koos ik voor ‘fantastisch’. Heel gek misschien, maar hoe onwerkelijk het was dat ik ineens gehandicapt was, zo onwerkelijk voelt mijn progressie nu soms ook. Ondanks dat mijn leven en dat van iedereen gewoon doorgaat, blijft het bizar wat me is overkomen. Echt heel bizar.

Ik ben gestopt met de behandeling bij deze fysiotherapeut, omdat hetgeen ze mij kon bieden geen meerwaarde heeft ten opzichte van wat Steve thuis aan therapie met mij doet. Naast de fysieke oefeningen, krijg ik ook meerdere keren per week een massage van Steve. Het helpt mijn spieren te ontspannen en ik hoef er de deur niet voor uit. Beter kan ik het niet hebben, denk ik zo. Als ik daaraan denk voel ik me ondanks deze shit situatie best wel een geluksvogel. Overigens vind ik het heel fijn dat ik zoveel mogelijk thuis kan revalideren. Het scheelt me een hoop ritjes en energie. Als we iets niet zelf kunnen, gaan we -incidenteel- naar een therapeut. In theorie weet ik hoe ik mijn lichaam fysiek sterker kan maken en in de praktijk gaat het weer steeds iets beter. Ik kan namelijk zelf weer een aantal oefeningen uitvoeren. Het is zo fijn en waardevol dat ik mezelf ook weer een beetje kan helpen.

Ik vergat bijna dat ik nog iets wilde schrijven over de tweede fysiotherapeut waarbij we zijn geweest. Samen met Steve ging ik vol goede moed naar deze praktijk. Het intakegesprek verliep prima, we hadden beide goede hoop. Totdat er aan het eind van de sessie -weer- aan mijn been werd getrokken. Bij aanvang heb ik duidelijk aangegeven dat ik last heb van hypermobiliteit en daar ook daadwerkelijk klachten door heb. Aan mijn been trekken is echt geen optie. En dat voelde ik de periode daarna helaas ook weer. Als ik nu normaal kon lopen, zou zoiets ervoor zorgen dat ik niet zou kunnen lopen. En ‘gelukkig’ kan ik dat al niet, waardoor dit bezoekje aan de fysio niet voor nog meer beperkingen heeft gezorgd. Alleen de pijn is wel heel erg vervelend. Ik word er namelijk soms ook wakker door, daarbij is een goede nachtrust voor iedereen (en zeker met deze klachten) heel erg belangrijk. Als ik dat niet heb wordt het weer stapelen. En een opeenstapeling van klachten is slecht nieuws. Een tweede bezoekje aan deze therapeut zit er dus niet in. Dit grapje zorgde namelijk ook tijdelijk voor stilstand in mijn revalidatieproces. En dat is allesbehalve goed.

Deze week heb ik weer een aanval gehad waarbij mijn hoofd door spasme in een dwangstand kwam. Het gebeurde ’s avonds, godzijdank was mijn man thuis. We zijn direct naar boven gegaan, zodat ik op de massagebank kon liggen. Het was best lastig om boven te komen, want het is niet zo makkelijk om mezelf zittend omhoog te duwen met een scheefstaand, pijnlijk, hoofd. De schrik was gelukkig iets minder heftig dan de eerste keer en na een tijdje kwam mijn hoofd weer terug in de normale stand.

Te veel prikkels kunnen mijn hersenen niet -meer- aan. Ik krijg steeds vaker migraineaanvallen en dat maakt het niet gemakkelijker. Voorlopig doe ik het allemaal iets rustiger aan en nog meer -onder voorbehoud- volgens planning. Accepteren dat ik gehandicapt ben, betekent ook dat ik me ‘moet’ aanpassen. Helaas gooit de evenwichtsstoornis vaak roet in het eten. Na de wandeling op de hei, is het me niet meer gelukt om zonder hulpmiddelen een rondje te maken. Later heb ik het nog eens geprobeerd met mijn ‘Rolls-Royce vriendin’ (rollator). Ik kwam niet heel ver, vier huizen verder vanaf ons huis en nog tien meter. Even later zakte ik helaas weer door mijn benen en waren ze weer als rubber. Dat is nu denk ik the story of my life. Ik weet even niet meer hoeveel stapjes ik vooruit heb gezet en hoeveel terug. Wat ik wel weet is dat ik mijn leven om mijn beperkingen heen ga plannen. Met beleid en liefde voor mijzelf en mijn lichaam. De fysieke progressie is -nog- niet voldoende om te ‘doen’ als voorheen. Ik stel mijn doelen weer iets bij en blijf vol goede moed bouwen aan mijn nieuwe bestaan.

10 thoughts on “Therapiedagboek: deel 3

  1. Wat ontzettend fijn dat je toch even een rondje hebt kunnen “wankelen”en vergeet niet..kleine stapjes zijn ook stapjes!
    Helaas weet ik zelf maar al te goed hoe het voelt om FNS te hebben,maar keer op keer zo dankbaar voor de dingen die ik wel weer kan🙏🏻Succes..👊🏻😘

    1. Dankjewel, Carolien! Vind het rot voor je dat je ook FNS hebt. Mooi dat je steeds weer dankbaar kunt zijn voor de momenten dat het beter met je gaat. Sterkte ❤️

  2. Hi lieverd, als ik denk aan het begin van de functionele stoornis en wat je toen ineens niet meer kon ten opzichte van wat je nu wel kunt, dan zie ik de vooruitgang als een wonder. Daarnaast ben ik zo blij dat ik je mag helpen met mijn skills. De wandeling in het bos met de hondjes was natuurlijk heerlijk.
    Ik hoop dat alles uiteindelijk goed komt en dat je spoedig wederom met de hondjes in het bos kunt wandelen. Kusjes en knuffels 🤗 🐶🐶❤️

    1. Hi liefje,

      Dat is waar. Ik dacht dat ik nooit meer iets zou kunnen doen en dat is nu gelukkig toch anders. En ik ben natuurlijk superblij dat jij mij kan helpen ❤️ Je bent de allerbeste!

      Ik hoop dat we samen weer eens naar de hei kunnen!

      Kusjes ❤️❤️❤️ Love you!

  3. Als ik steeds je blog lees, heb ik toch echt wel het idee dat je echt wel weer vooruit gaat. En natuurlijk ga je ook wel weer een stap terug. Maar kijk een naar die foto boven dit bericht. Je STAAT daar toch maar even mooi en je hebt GELOPEN. En je hebt de meest fantastische man naast je en die je ook nog zo goed kan helpen met je lichaam. Top team👍😘

    1. Dankjewel, lieve Louise 😘 ik mag echt niet klagen. Ben nooit meer boos op mijn rolstoel, ik kan soms staan en binnenshuis stukjes lopen! En mijn man, hij is mijn grootste held 🥰 Ik hoop dat het goed met je gaat. Liefs.

  4. Wat ontzettend fijn voor je, weer even op je benen staan, even lopen!!! Geeft toch een beetje perspectief! 💕

    1. Dankjewel, Myra! Echt superfijn en het geeft zeker een beetje perspectief 💗

Comments are closed.