Stemmen met een beperking

Even gauw heen en weer naar het stemlokaal lukt me niet meer. Niet zoals voorheen. In ‘toegankelijk’ Nederland zou je verwachten dat er inmiddels aanpassingen zijn verricht, zodat het voor mensen met een beperking ook goed haalbaar is om te stemmen. Helaas kwam ik erachter dat het stukje in Nederland waar ik woon, nog helemaal niet zo toegankelijk is.

Mijn bezoek aan één van de stemlokalen in Hilversum begon redelijk. Zelfstandigheid is belangrijk voor mij en daarom ging ik er met mijn scootmobiel naartoe, ondanks dat mijn man erbij was om eventueel te helpen en zelf te stemmen. De meneer bij de ingang was vriendelijk. Ik vroeg naar de toegankelijkheid van dit stemlokaal (omdat het voor mij de eerste keer was in deze fysieke toestand), waarna hij me de optie gaf om de volgende keer met scootmobiel en al naar binnen te gaan. Een top idee, waar ik heel tevreden over ben! Ik had er al een paar meter strompelen op ‘zitten’ en was al binnen, waardoor ik besloot om dit bezoekje aan het stemlokaal op deze manier voort te zetten. Mijn eigen beslissing, waar ik nog steeds achter sta. Nogmaals, een 10+ en een pluim op de hoed van deze meneer! Hij vertelde ons overigens niet dat de uitgang van de sporthal aan de andere kant was. Wat daar misging…

Ondertussen waggelde ik verder richting de tafels in de sporthal, waarachter de mensen zaten die ons verder zouden helpen. Mijn man liep ondertussen alvast vooruit, om zo efficiënt mogelijk aan de slag te gaan. Het duurde voor mij persoonlijk allemaal wat langer, maar dat kwam door mijn looptempo, mijn beperking. Ik had verder überhaupt geen idee van welke beperkingen ik (bovenop de loopstoornis) nog last zou hebben in deze situatie. Soms krijg ik bijvoorbeeld heel wazig zicht of kan ik niet meer focussen, dat kan knap lastig zijn als je moet lezen en/of een klein vakje rood moet inkleuren. Helaas kreeg ik ineens ontzettend last van ‘prikkels’, waardoor ik zenuwachtig werd en niet wist of ik het goed had gedaan. Het leven met een -snel- overprikkeld brein is nog redelijk nieuw voor mij. Thuis gaat dat prima, maar zodra ik over de drempel heen stap raakt mijn brein in de war en krijg ik last van een soort overload aan informatie, wat mijn brein niet goed kan verwerken. Dit resulteert veelal in nog meer beperkingen of soms een aanval.

Goed, het stemmen was niet zo’n succes. Ik had het vakje al ingekleurd en alsnog mocht mijn man me niet helpen, we werden direct aangesproken. Helaas verloor ik ook nog mijn balans, waardoor ik met mijn gewicht tegen het stemhokje leunde, het hokje bewoog en gelukkig nog net niet omviel. Wat een gedoe. Maar ik ben wel blij dat ik zo zelfstandig als mogelijk mijn stem heb uitgebracht. Na het stemmen deed mijn man het briefje in de stembus, zodat ik zelf het potlood kon terugbrengen. Ja, het potlood waarvan we dachten dat we het mochten houden. Niet dat ik graag een potlood wil, maar ik vond het toch apart in tijden van een lockdown met avondklok om verspreiding van het virus te voorkomen.

De mevrouw achter de tafel staarde me aan en bleef kijken toen ik weer naar de ingang liep. Ik vond het vooral vervelend, omdat ze ook al zo (lang) keek toen ik binnenkwam. Ik begrijp dat mijn manier van lopen er niet als gangbaar uitziet, maar dat betekent niet dat je hoeft te staren… Kort daarna kregen we van een andere man, die naast de tafels stond, het verzoek om via de uitgang naar buiten te lopen. Ik verbaasde me erover, want de mensen van het stemlokaal zagen immers hoe moeilijk ik liep. Het was daarbinnen absoluut niet druk en er was genoeg ruimte voor mij om anderhalve meter afstand te houden en ik had ook nog een mondmasker op. En nog wilden ze mij naar de uitgang laten lopen. Gelukkig was ik niet alleen op dat moment, voelde ik me enigszins krachtig en besloot ik om in dit geval tegen de regels in te gaan. Mijn scootmobiel stond pal naast de ingang, daar moest ik zo snel mogelijk naartoe, want ik stond te wiebelen op mijn benen. Als ik dit een half jaar geleden op deze manier had meegemaakt, was ik absoluut huilend en overstuur naar huis gegaan. Helaas weet ik nog steeds niet wat de beweegredenen geweest zijn van deze mensen om zo te reageren, daarom ik laat het los. Ik begrijp het niet en ik zal het misschien wel nooit begrijpen. Er was nog een man bij die eigenlijk alleen hoofdschuddend liet weten dat hij het niet eens was met zijn collega’s van het stembureau. Heel aardig, alleen het had wellicht een ander effect gehad als hij z’n collega’s erop had aangesproken. Ik vind mezelf absoluut niet zielig, maar ik wil wel strijden voor een volledig toegankelijk Nederland. Ergens realiseer ik me dat het een ongoing proces is, want in een wereld waar continu verandering plaatsvindt, is constant aanpassing/verbetering nodig op het gebied van toegankelijkheid.

Laten we vooral lief zijn voor elkaar en elkander een helpende hand aanreiken. Met die helpende hand kun je iemand die niet goed kan lopen de mogelijkheid geven om via een ingang naar buiten te gaan. Allerlaatst wil ik graag ‘zeggen’ dat ik niet eens volgens de regels had kunnen stemmen als ik vandaag met mijn rolstoel naar het stemlokaal was gegaan. Dan had ik net zo hard de hulp van mijn man nodig gehad. Het is namelijk gemaakt voor mensen die staand stemmen en niet zittend. Net als in de winkels, waar het pinapparaat te hoog staat voor mensen die in een rolstoel zitten.. Het wordt tijd dat er eens écht verandering komt. Ik hoop dat ook mijn stem daaraan kan bijdragen. En die van jou.

8 thoughts on “Stemmen met een beperking

  1. hoi Rachel,
    Wat zijn die mensen daar bij dat stembureau toch LOMP!!!
    Ze kunnen toch van te voren wel zeggen u kunt met scootmobiel doorrijden! Dat men alleen staand kan stemmen heb ik mij altijd al over verbaasd. Hetzelde als in de winkel waar ik als klant ook niet bij vele producten kan omdat ze het te hoog hebben staan, onze oudjes uit het dorp zijn meestal klein en moeten altijd iemand erbij halen. Nederland is alleen maar goed toegankelijk voor de ” normale” mens, invalide medemens houden ze niet altijd rekening mee. Een klein voorbeeldje, heb zelf al weer enkele maanden last van spierreuma, op de zaak zijn vele deuren voorzien van drangers die eigenlijk te stak afgesteld staan, als ik dan een deur open is het met handen en voeten want ik heb de kracht dan niet meer om de deur verder open te trekken. Maar zoals ik jou nu ken ben jij toch degene die het toch op haar manier doet. De mensen op dat stembureau moeten zich schamen, wel stemmen proberen te krijgen maar een beetje respect tonen hebben ze volgens mij nog nooit van gehoord.

    1. Ha oom Martin,

      Inderdaad heel erg onhandig, op z’n zachts gezegd. Erg vreemd inderdaad dat er ook geen mogelijkheid was om zittend te stemmen. Ik las wel ergens dat het bij sommige andere stemlokalen gelukkig wel mogelijk was om te zitten. Nederland mag nog heel wat toegankelijker worden.

      Wat ontzettend vervelend dat het u door spierrreuma niet meer lukt om op de meest gebruikelijke manier een deur te openen. Heel goed dat u het ook op uw eigen manier doet ☺️ En dat u voor de deuren op de zaak gewoon uw voeten erbij gebruikt!

      Ik ben er nog niet aan toegekomen, maar ik ga het zeker aankaarten. Was blij te zien dat dit onderwerp na het stemmen werd besproken in het nieuws, nu de aanpassingen nog!

      Lief dat u een reactie heeft geplaatst, dank u wel.

      Liefs,
      Rachel

  2. Niet te geloven. Vind het goed van je dat je tegen de regels in bent gegaan. Desnoods had er iemand met je mee moeten lopen terug naar de ingang en even de mensen tegen moeten houden die op dat moment naar binnen zouden willen. Maar ja, zelf denken schijnt erg moeilijk te zijn. 😔

    1. Bedankt voor je lieve reactie! Het kon even niet anders.. Vond het jammer dat het een vervelende ervaring was. Maar goed, ik ga het ergens aankaarten. Hopelijk kunnen ‘we’ de volgende keer zittend stemmen en via de voordeur naar buiten. 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *