Levenskracht

Na een middag samen met Steve, een aantal goede gesprekken kwamen er uiteindelijk weer een paar tranen en voel ik me inmiddels iets beter. Ik heb weer ‘contact’ met mijn kern, mijn emoties en weet wat ik moet doen om hieruit te komen.

De taken die ik wilde doen bleven vandaag niet liggen en ik heb zelfs kunnen genieten van de regen vandaag (en ik houd niet eens van regen). Ik had weer even een moment nodig om te voelen dat ik leef, eventjes uit die roes waar ik vorig jaar ook al een tijdje inzat. Het water van de regen schudde me weer wakker. Alsof ik buiten was en er een enorme plons water over me heen gegooid werd, alleen waren het gewoon regendruppels. Ik heb dit vaker ervaren, meestal in moeilijke situaties zoals deze, komt er een moment dat ik ‘moet’ voelen dat ik leef. Dat gebeurt altijd buiten, afhankelijk van de ‘gemoedstoestand’ van de natuur.

Mijn fysieke oefeningen die ik sinds de EDS diagnose niet meer heb gedaan, staan weer op het programma. Steve geeft om de zoveel dagen aan dat ik iets kan doen en wat het mag zijn. Volgens mij heb ik dit al zo vaak geschreven, maar het is heel fijn om een personal trainer aan huis te hebben. Als hij er niet is om me te begeleiden geef ik altijd even een update na de training en dan wordt het schema aangepast indien nodig. Tijdens de oefeningen deze week trilden mijn spieren enorm, erg vervelend, maar ook logisch na die laatste terugval en tussentijdse trainingsstop. Het is me zowaar gelukt om tien minuten bezig te zijn met de oefeningen. Tot slot heb ik vijf minuten gefietst op de hometrainer, buiten adem, totaal verzuurd. Eindstand: gesloopt, maar voldaan.

Terug naar de dag voordat ik dit stukje schreef… De winkels waren voor het eerst weer open voor publiek zonder afspraak. Het was prachtig, zonnig weer, al regende het in mijn hoofd pijpenstelen. Dat gevoelloze ‘gevoel’ wat ik had, doordat mijn brein me in overlevingsmodus had gezet, daar kwam geen zonnestraaltje doorheen. Dingen die ik normaliter heel leuk vind, waren niet leuk. Plezier hebben was niet echt plezierig. Mijn diagnose waarover ik eigenlijk heel verdrietig -boos en teleurgesteld- om was, daar kon ik niet om huilen. Totaal afgesloten voor alles dat me pijn kon doen, maar ook voor positieve gevoelens en plezier. Het leek wel een ‘gratis’ antidepressiva, eentje die in niet eens hoefde te slikken om hetzelfde effect te ervaren.

Ik lachte soms wel, maar ik was niet echt blij. Na een tijdje op een terrasje te hebben gezeten, vertrokken mijn man en ik naar de winkelstraat. Hij ging in een winkel zijn weg, ik de mijne. Voordat we in de winkel waren hadden Steve en ik een serieus gesprek. Terwijl mijn man op de herenafdeling rondliep, reed ik in mijn rolstoel terug naar de damesafdeling en keek ik door het glas van het grote raam naar buiten. In gedachten reed ik nog wat rond in de winkel. Toen realiseerde ik me ineens weer dat mijn leven niet meer wordt zoals het was. Nooit meer. Ik heb EDS type 3 en ik word in elk geval niet beter.

Terwijl ik daar in mijn eentje rondreed in mijn rolstoel, wat best wel soepel ging, voelde ik me steeds meer relaxed. Niet veel later trof ik Steve weer in dezelfde winkel en voelde ik me iets beter, ik had weer ‘gevoel’. Alsof mijn lichtje eerder gedoofd was en weer begon te vlammen. Mijn levenslichtje, mijn levensenergie, mijn levenskracht. Het kostte me moeite om het in ’t donker te kunnen vinden, maar het is me gelukt. Al is er op fysiek niveau weinig te winnen, mentaal kan ik weer ‘omhoog’.

Enerzijds zie ik het -ook- als mijn plicht om te blijven klimmen, net zoals het noodzakelijk is om te kruipen wanneer al het andere niet gaat. Want, deze diagnose is niet alleen zwaar voor mij, ook voor mijn dierbaren. Toen ik de mensen die dichtbij me staan vertelde wat EDS is, werden ze stuk voor stuk intens verdrietig. Stilte aan de andere kant van de lijn… Ik wist niet goed wat ik moest zeggen of doen en zij geloof ik ook niet. Gelukkig had ik met Steve kort daarvoor afgesproken dat we elke maand iets van mijn bucketlist gaan afstrepen. Dat hielp me door deze gesprekken heen, zijn idee, zijn positieve instelling, alles wat ik op dat moment zelf niet had om te ‘geven’.

Tijdens de moeilijke gesprekken heb ik het idee van de bucketlist besproken, zo werd het op dat moment iets makkelijker voor mij en voor hen. Met als prachtig resultaat dat ik nu niet alleen mijn eigen bucketlist heb, maar nog een paar meer. Het was erg fijn om met hen leuke dingen te bedenken die we samen nog willen doen. Er is genoeg ruimte voor verdriet, boosheid en alles wat hierbij hoort en komt, het mag er zijn, maar we gaan ook verder. Het leven gaat door voor ons allemaal, we leven maar één keer -voor zover ik weet- en we willen er allemaal het beste van maken. We ‘moeten’ dit samen doen, zij met mij en ik met hen. Er zijn ook mensen die het onderwerp doodzwijgen als ik hen spreek, sinds de diagnose. Ik denk dat een ieder het op zijn of haar manier een plek geeft, al vind ik het soms wel moeilijk dat er met bepaalde mensen helemaal niet over wordt gesproken. Het zal vast geen onwil zijn en ik ga het voor niemand invullen. Ieder gaat hier op zijn of haar eigen manier mee om. Wat ik in elk geval zie, is dat het voor zowel mijn dierbaren als voor mijzelf niet makkelijk is. Af en toe overvalt het machteloze en verslagen gevoel me nog steeds, het is nu niet mijn doel om dat gevoel binnen no time weg te krijgen, het mag er zijn (ook al vind ik het niet leuk).

Net zoals ik door een acceptatieproces ga, gaat mijn man daar ook doorheen. Het is ook zijn leven dat hierdoor verandert, de fysieke gezondheid van zijn vrouw. Dus zelfs al kan ik soms mentaal even niet meer, er is altijd een reden om mijn best te doen. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn man, onze hondjes en alle mensen van wie ik houd en die van mij houden.

5 thoughts on “Levenskracht

  1. Wat zullen jullie dankbaar zijn dat jullie elkaar hebben. Jullie trekken je aan elkaar op en maken elkaar sterk, ook al zijn de tijden zwaar en moeilijk. 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *