Mijn zoektocht

Na mijn fns-diagnose was er een probleem dat ik niet kon loslaten. Ik werd voor mijn gevoel afgescheept met de conclusie dat de oorzaak bij een migraineaanval zou liggen. Ergens begreep ik het wel en kon ik mij daar enigszins in vinden, maar het bleef vanbinnen aan me knagen. Ik moest en zou de oorzaak achterhalen waardoor de hevige overprikkeling is ontstaan.

Ik heb mij altijd anders gevoeld. Toen ik een paar jaar geleden ontdekte hoogbegaafd te zijn, kreeg ik best wel wat antwoorden op vragen en onduidelijkheden in mijn leven. Nadat ik mij enorm had verdiept in hoogbegaafdheid ontdekte ik veel raakvlakken. Maar alsnog gaf het geen antwoord op de overprikkeling van mijn brein, in de mate waarin het mij overkwam.

Uren, dagen, weken, maanden heb ik besteed aan het ontdekken van wie ik ben. Totdat ik mij realiseerde dat veel van mijn kenmerken en mijn gedrag overeenkomt met autisme. Het was niet één herkenningspunt, maar een wirwar van aanknopingspunten. Samen met mijn man bekeek ik de documentaire: Mijn vriendin heeft autisme. Waarna hij degene was die tegen mij zei dat er wel heel veel overeenkomsten zijn. Niet veel later deed ik een online zelftest, en nog een, om er maar zeker genoeg van te zijn. Ik vergaarde veel kennis op het gebied van autisme, heb daar veel uren aanbesteed. Maar goed, kort daarna zaten we bij de huisarts om mijn en inmiddels onze bevindingen te bespreken.

Inmiddels weet ik al een tijdje dat ik autistisch ben. Er is heus een moment geweest dat ik eraan twijfelde, maar toen ik onder andere mijn basisschool-rapporten bekeek, was de twijfel als sneeuw voor de zon verdwenen. Regelmatig denk ik terug aan situaties – ook van vroeger – en maak ik de puzzel in mijn hoofd compleet.

Ik merkte de laatste jaren op dat ik moeite had om oogcontact te maken. Omdat het mij bij de ene persoon makkelijker afging dan de ander, dacht ik dat het ‘normaal’ was. Totdat het anderen ook opviel. In het begin maakte dat mij enorm onzeker en probeerde ik het te verbloemen.

Inmiddels heeft het mij juist veel goeds gebracht. Wanneer het mij veel energie kost om bijvoorbeeld oogcontact te maken, dan doe ik het niet. Mijn persoonlijke grenzen zijn duidelijker geworden voor mijzelf. Mijn wereld is een stuk kleiner, maar wél leefbaar voor mij. Ik begrijp mezelf beter, zie wat ik nodig heb en heb het vermogen om daarnaar te handelen. 

Met deze wetenschap dat ik autistisch ben leer ik mezelf steeds beter kennen. Door mij te verdiepen in mezelf en in -mijn- autisme, kan ik mijn leven ernaar aanpassen. De FNS die daardoor is ontstaan is altijd aanwezig, soms duidelijk op de voorgrond en met een beetje geluk enigszins op de achtergrond. Het is mijn taak hier zo goed als mogelijk mee om te gaan en steeds weer opnieuw balans te creëren.

6 thoughts on “Mijn zoektocht

Comments are closed.