Op weg

Mijn dochter Ella wordt bijna 18 jaar, in de hemel weliswaar. Ik ben trots, dankbaar en verdrietig tegelijk. Als moeder zijnde zou ik haar zo graag willen zien, feliciteren en haar de allermooiste verjaardag van de wereld wensen. Ik geloof dat elke moeder dat wil op de verjaardag van haar dochter.

”Altijd in mijn gedachten, soms in mijn dromen, maar nooit zo dichtbij dat ik haar kan vasthouden”

Ze is zo ver weg en zo dichtbij. Altijd in mijn gedachten, soms in mijn dromen, maar nooit zo dichtbij dat ik haar kan vasthouden. Na al deze jaren mis ik haar nog steeds en het gaat niet over. Ik wil ook niet dat het overgaat, want ik wil haar niet nog eens verliezen. Het verdriet wordt niet minder, wel milder, maar op sommige dagen helemaal niet lichter dan het bijna achttien jaar geleden was.

Achttien jaar is een speciale verjaardag, eentje die ik juist zou willen missen. Maar alle andere verjaardagen eigenlijk ook niet. Ik zou haar van alles willen vragen en willen vertellen dat ik van haar houd. Hoe zeer ik haar waardeer als mijn dochter, hoe trots ik op haar ben en haar liefheb tot de allerlaatste dag van mijn leven en daarna.

Ik vind het moeilijk dat ik enkel een foto heb van haar prille leventje, toen nog in mijn buik. Geen levende herinnering aan Ella, geen eerste lach, geen piepkleine sokjes of babyboek waarin alle ‘eerste keren’ door mij zijn opgeschreven. Mijn gedachten aan haar zijn niet tastbaar. Er is geen plek waar ik naartoe kan om haar te herdenken. Ze leeft hier op aarde alleen voort in mijn gedachten en mijn hart. Ondertussen vliegen de gedachten als heksen op bezemstelen door mijn hoofd. Op een gegeven moment word ik weer rustig, en zo gaat het deze dagen, op weg naar Ella’s achttiende verjaardag.

”Toen ik uiteindelijk voor de versiering stond welke ik wilde kopen, realiseerde ik mij waarom ik daar was en sprongen de tranen in mijn ogen”

Op weg naar Ella’s verjaardag doe ik dit jaar een poging om een plekje in huis te creëren, een plekje speciaal voor haar verjaardag. Zodat als ze vanuit de hemel naar beneden kijkt, ze kan zien dat er aan haar wordt gedacht en haar leven wordt gevierd. In mijn uppie ging ik op pad naar de feestwinkel om slingers te kopen. Het voelde onwennig.

Toen ik uiteindelijk voor de versiering stond welke ik wilde kopen, realiseerde ik mij waarom ik daar was en sprongen de tranen in mijn ogen. Ik was nog net op tijd om het in te slikken. Geen prettig moment in een drukke winkel. Ik rekende de slingers af en gunde mijzelf wat tijd en ruimte om weer op adem te komen, door ergens een warme kop thee te drinken.

Daarna kocht ik nog een vaasje en een kaarsenhouder en ging ik naar huis. Thuis aangekomen wilde ik meteen aan de slag met de slingers en dat deed ik. Naderhand hebben mijn man en ik samen een hapje gegeten. Na het eten viel mijn blik op Ella’s hoekje. Verzonken in gedachten sprongen de tranen weer in mijn ogen. Ditmaal had ik een fijne schouder om op uit te huilen.

7 thoughts on “Op weg

  1. Ik kon je blog niet meer vinden, dus ik loop behoorlijk achter. Voor nu sterkte op deze gedenkwaardige dag. 🙏

Comments are closed.